Απάντηση στους Ευρωφασίστες

Ο Ελληνικός λαός δεν ρωτήθηκε ποτέ,

Επομένως δεν είναι υποχρεωμένος να τηρήσει τίποτε!

           

Γράφει ο Πύρος ο Αθηναίος

Όλοι στην Ελλάδα γνωρίζαμε ότι η χώρα μας δεν είναι ανεξάρτητη. Ήδη από την ελληνική επανάσταση τα όρνεα της δύσης κατασπάραξαν όλες τις ανεξάρτητες φωνές του νεοσύστατου κράτους, με τρανό παράδειγμα την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, του πρώτου (και μοναδικού) ανεξάρτητου κυβερνήτη της Ελλάδος.

            Έκτοτε η Ελλάδα «δέθηκε» στο άρμα της Ευρώπης. Θέλησε απεγνωσμένα να ενταχθεί στην «πολιτισμένη» Ευρώπη της οποίας οι αρχές της δημοκρατίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης – οι οποίες παρεμπιπτόντως είναι προσφορά των Ελλήνων, αλλά κανείς, εσκεμμένα, δεν φρόντισε να μορφώσει τους Έλληνες, οι οποίοι αγνοούσαν παντελώς την ιστορία, τους καθώς έβγαιναν από μια περίοδο σκοταδισμού 400 χρόνων – αποτελούσαν θέλγητρο και προσδοκία ενός λαού που τόσο είχε υποφέρει.

            Μας έπεισαν λοιπόν οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι –ή μάλλον θελήσαμε να πειστούμε πάση θυσία - ότι είμαστε κομμάτι της Ευρώπης ( βέβαια η Ευρώπη πήρε το όνομά της από την ελληνική μυθολογία και η λέξη είναι ελληνικότατη), ότι συμμετέχουμε σαν ισότιμοι εταίροι στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ότι η απώλεια της οικονομικής κυριαρχίας, η οποία παραχωρήθηκε με την ένταξή μας στο κοινό νόμισμα, ήταν μικρή θυσία μπρός στο κοινό καλό της Ευρώπης ( της Γερμανίας όπως αποδείχθηκε).

            Έτσι λοιπόν οι Έλληνες λόγω αφέλειας και - κυρίως - λόγω ιστορικής άγνοιας, «παραδόθηκαν» στην αγκαλιά της (Γερμανικής) Ευρώπης. Μιας Ευρώπης η οποία δεν είχε ξεπεράσει τα αρνητικά στερεότυπα εναντίον των Ελλήνων, τα οποία κουβαλούσε ήδη από τον μεσαίωνα. Απόδειξη αυτού είναι η ευκολία με την οποία – το σύνολο των Ευρωπαίων – δέχθηκαν και επιδοκίμασαν την προπαγάνδα των γερμανικών – κυρίως – ΜΜΕ εναντίων των Ελλήνων. Ένα μίσος που ανάγεται από τον 5^ο μ.Χ. και κορυφώθηκε επί Καρλομάγνου (9^ος αιώνας), ο οποίος δεν έλαβε ποτέ νομιμοποίηση και αναγνώριση ως διάδοχος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Άλλωστε έτσι ήταν. Έκτοτε οι Γερμανοί μας το φυλάνε και η ιστορία το έχει αποδείξει πολλές φορές.

            Μόλις οι ελληνικές κάλπες έβγαλαν αποτέλεσμα που δεν τους άρεσε, οι «φύρερ» του Βερολίνου παραμέρισαν κάθε πρόσχημα δημοκρατικής νομιμότητας της ΕΕ και άρχισαν τις ωμές απειλές αποβολής της Ελλάδας (αυτούσια φράση από άρθρο του Γ. Δελαστίκ στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ). Απειλούν απροκάλυπτα τους Έλληνες ότι αν δεν τηρήσουν τις υπογραφές και τις δεσμεύσεις τους, δηλαδή να συναινέσουν στην φυσική τους εξόντωση λόγω της λιτότητας και της ύφεσης των μνημονίων, θα μας αποβάλλουν από την ευρωζώνη.

Αυτό όμως που ξεχνούν οι «φίλοι» και «εταίροι» μας Γερμανοί είναι ότι ο ελληνικός λαός ποτέ δεν συναίνεσε σε κανένα μνημόνιο, σε κανένα μέτρο λιτότητας και όταν του δόθηκε η ευκαιρία -μέσω δημοκρατικών διαδικασιών-, βροντοφώναξε την αντίθεσή του  αυτή. Επομένως, δεν είναι υποχρεωμένος, ο ελληνικός λαός να τηρήσει μια συμφωνία που δεν έκανε. Αντίθετα αυτός που πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις και τις υπογραφές του είναι η Γερμανία η οποία σαν ηττημένη, οφείλει να αποζημιώσει την Ελλάδα για τις ναζιστικές θηριωδίες και να επιστρέψει το καθ’ όλα συμβατικό δάνειο το οποίο πήρε από την Ελλάδα!

            Προσπαθώ να καταλάβω την γερμανική νοοτροπία αλλά εις μάτην. Η ματαιοδοξία τους να επαναλάβουν την προσπάθεια γερμανοποίησης της υπόλοιπης μη γερμανικής Ευρώπης, την στιγμή που οι ίδιοι οι Γερμανοί έχουν υποστεί τόσες απώλειες από τις προηγούμενες αποτυχίες τους υποδηλώνει σχιζοφρενικές τάσεις. Δεν συνειδητοποιούν ότι το μόνο που καταφέρνει η δράση τους είναι η αντίδραση; Την ίδια αντίδραση που δημιούργησε τον 5^ο αιώνα στο Βυζάντιο το αντιγερμανικό κίνημα «Πανελλήνιον» το οποίο είχε σαν σκοπό να αποτραπεί η γερμανοποίηση του ανατολικού τμήματος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και εν τέλει ολοκλήρωσε με επιτυχία την αποστολή του. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και τώρα μόνο που δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Μήπως τελικά εκεί αποσκοπούν ή εκεί ωθούνται;

            Όπως και να’ χει οι Έλληνες αλλά και πολλοί ευρωπαίοι συνειδητοποιούν μέρα με τη μέρα τον νέο (;) προσανατολισμό της Ενωμένης Ευρώπης ο οποίος δεν είναι αυτός που όλοι ήλπιζαν πως θα είναι, δηλαδή της κοινωνικής πρόνοιας, της ισοτιμίας, της αλληλεγγύης, και της δημοκρατίας αλλά αντίθετα μετατράπηκε σε μια αντιδημοκρατική Ευρώπη όπου οι αποφάσεις μη εκλεγμένων – διορισμένων από μυστικά κέντρα, επιτρόπων υπερισχύουν των λαϊκών εντολών, όπου η οικονομία και η τήρηση των κανόνων της έχει προτεραιότητα έναντι της αξιοπρέπειας, της ανθρώπινης υπόστασης και της δημοκρατίας, όπου η Ευρώπη των ανθρώπων έχει μετατραπεί σε Ευρώπη των τραπεζών.

Αυτή λοιπόν την Ευρώπη δεν την θέλουμε. Δεν την χρειαζόμαστε, και οι απειλές των ευρωφασιστών για αποβολή της πατρίδας μας από την ευρωζώνη και την Ευρώπη τους, στα αυτιά μου ηχούν σαν …ευχές!

            

Read More

5.000.000 λιγότεροι Ελληνες λόγω λιτότητας!

Τι συμπέρασμα θα βγάζατε για μια χώρα, αν σας έλεγαν ότι ο πληθυσμός της φθίνει με ρυθμούς ανεξέλεγκτους; Το προφανές: Η χώρα αυτή και ο λαός της κινδυνεύει να σβήσει από τον χάρτη. Αυτό παράδειγμα έχει συμβεί με τον πληθυσμό της Βουλγαρίας. Το 1985 ο πληθυσμός της χώρας αυτής ανερχόταν σε 8.948.649. Ήταν το αποτέλεσμα μιας ορμητικής πληθυσμιακής ανόδου της Βουλγαρίας από το 1946, πρωτοφανής για την ιστορία της χώρας, με βάση την οποία ο πληθυσμός αυξήθηκε σχεδόν κατά 2 εκατομμύρια. Και μετά ήρθε η καταστροφή. Η ανατροπή του καθεστώτος του υπαρκτού σοσιαλισμού και η κατάρρευση των κοινωνικών δομών που ακολούθησε, μαζί με την βίαιη προσαρμογή που επιβλήθηκε στην Βουλγαρία από το ΔΝΤ και τους άλλους παγκόσμιους οργανισμούς των αγορών, είχε σαν αποτέλεσμα μια πραγματική γενοκτονία. Το 2001 ο πληθυσμός της Βουλγαρίας κατέληξε να είναι 7.928.901, δηλαδή περίπου 1 εκατομμύριο λιγότεροι από την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ενώ το 2011 έφθασε στα 7.327.224. Οι προβλέψεις των ίδιων των Βουλγάρων είναι απογοητευτικές. Το 2020 ο πληθυσμός της χώρας θα βρίσκεται στα 6.950.436, ενώ το 2030 προβλέπεται να κατέβει στα 6.519.217. Με γενιές που χάνονται πριν καν γεννηθούν, πληρώνει ο Βουλγάρικος λαός το χαμηλότερο μεροκάματο στην Ευρώπη — κοντά στο κινέζικο — το άνοιγμα των αγορών και την ιδιωτικοποίηση των πάντων σε αναμονή ξένων επενδύσεων που παραμένουν όνειρο απατηλό. Όμως μπορούν να υπερηφανεύονται ότι έχουν το πιο βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα στην Ευρώπη. Και είναι λογικό μιας και η συντριπτική πλειοψηφία των Βουλγάρων πεθαίνει πριν τα 65 και επομένως δεν δικαιούται ούτε καν την πενιχρή σύνταξη που προβλέπεται από αυτό το σύστημα.

Ξέρουμε ότι ανάλογη κατάσταση βίωσαν όλες οι χώρες που πέρασαν την βίαιη προσαρμογή και “θεραπεία” του ΔΝΤ και των θεσμών της αγοράς.

Μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα; Όποιος πιστεύει ότι κάτι τέτοιο είναι πιθανό, γελιέται. Συμβαίνει ήδη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο μόνιμος πληθυσμός της χώρας ανερχόταν σε 10.934.097, ενώ το 2011 ο μόνιμος πληθυσμός ανέρχεται στα 10.787.690. Μειώθηκε δηλαδή κατά 146.407. Κι αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας μετά τον εμφύλιο. Γιατί συνέβη; Διότι γίναμε και σ’ αυτό τον τομέα Ευρωπαίοι. Η μακροχρόνια λιτότητα, η πίεση που ασκείται πανταχόθεν στην ελληνική οικογένεια, η ανυπαρξία κοινωνικής πρόνοιας για την μητρότητα και το παιδί, αλλά και η συστηματική κατεδάφιση του κοινωνικού ιστού κορύφωσαν την δημογραφική κρίση που βιώνει επί δυο δεκαετίες η ελληνική κοινωνία και οδήγησαν πλέον στην συρρίκνωση του πληθυσμού.

Η Ελλάδα από χώρα γερόντων άρχισε να μεταβάλλεται αργά και σταθερά σε χώρα όπου ο ελληνικός πληθυσμός τελεί υπό εξαφάνιση. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1970 γεννιόντουσαν στην Ελλάδα 70,9 χιλιάδες πάνω από όσους πέθαιναν την ίδια χρονιά. Το 1980 γεννιόντουσαν 60,9 χιλιάδες περισσότεροι από όσους πέθαιναν την ίδια χρονιά. Ενώ από το 1984-85 το νούμερο αυτό αρχίζει να συρρικνώνεται δραματικά, φτάνοντας το 1990 μόλις τις 8,1 χιλιάδες γεννήσεις πάνω από τους θανάτους της ίδιας χρονιάς. Μετά το 1998 και κυρίως την δεκαετία του 2000 οι γεννήσεις έπαψαν πια να υπερβαίνουν σε αριθμό τους ετήσιους θανάτους, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της χώρας να αρχίζει να μειώνεται. Είναι σύμπτωση το γεγονός ότι από το 1984-85 αρχίζει ο νέος κύκλος πολιτικών προσαρμογής με λιτότητα διαρκείας και αφαίμαξη των νοικοκυριών;

Το ίδιο φαινόμενο φαίνεται να επιβεβαιώνεται και με την μέση ηλικία της συζύγου και του συζύγου κατά τον γάμο. Η ιστορική τάση για την ελληνική οικογένεια ήταν από την δεκαετία του 1920 οι σύζυγοι να παντρεύονται για πρώτη φορά σε ηλικία λίγο πάνω από τα 28 για τον σύζυγο και γύρω στα 23-24 για την σύζυγο. Το πατρόν αυτό φαίνεται να διαφοροποιείται μετά την μεταπολίτευση, όπου σημειώνεται μείωση της μέσης ηλικίας της συζύγου και του συζύγου κατά 1 με 2 χρόνια. Μετά όμως το 1985 αρχίζει η ηλικιακή άνοδος. Κάθε χρόνο ιδίως μετά το 1990 η μέση ηλικία του συζύγου και της συζύγου κατά το γάμο αύξανε διαρκώς. Η αυξανόμενη πίεση στη νέα γενιά λόγω της ανεργίας και της αδυναμίας βιοπορισμού του νέου ζευγαριού, ακόμη και στην περίπτωση που δουλεύουν και οι δυο σύζυγοι, εξαναγκάζουν στην άνοδο της ηλικίας γάμου. Έτσι το 2000 έφτασε η μέση ηλικία του συζύγου να είναι στα 31 και της συζύγου λίγο πάνω από τα 27. Ενώ σήμερα η μέση ηλικία του συζύγου κινείται κοντά στα 33 και της συζύγου στα 29. Πίσω από αυτήν την εντυπωσιακή ηλικιακή άνοδο κρύβεται κυρίως η ανάγκη να έχουν αποκατασταθεί βιοποριστικά και οι δυο σύζυγοι πριν από τον γάμο. Πράγμα που όλα τα προηγούμενα χρόνια γινόταν κάθε χρόνο και πιο δύσκολο.

Οι εξελίξεις αυτές, όπως είναι φυσικό επιδρούν δραστικά πάνω στις δυνατότητες τεκνοποίησης, οι οποίες όλα τα προηγούμενα χρόνια έβαιναν φθίνουσες.

Αν όμως πιστεύετε ότι η τραγωδία της δημογραφικής συρρίκνωσης του ελληνικού πληθυσμού σταματά εδώ, αυταπατάστε. Τα νέα δεδομένα της φυσικής κίνησης του πληθυσμού τα δυο τελευταία χρόνια των μνημονίων και του καθεστώτος εκποίησης της χώρας μετατρέπουν την δημογραφική συρρίκνωση σε εθνοκάθαρση. Η δραστική μείωση των γεννήσεων σε σχέση με την έκρηξη των θανάτων ετήσια που συμβαίνει τα δυο τελευταία χρόνια δημιουργεί μια ζοφερή προοπτική. Σύμφωνα με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις από 10.787.690 που ήταν σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο μόνιμος πληθυσμός της χώρας, το 2021 εκτιμάται ότι θα έχει συρρικνωθεί σε 9.385.290, ενώ έως το 2031 θα έχει κατέβει στα 7.551.383. Με άλλα λόγια ο πληθυσμός της χώρας πρόκειται να συρρικνωθεί περισσότερο από 2 εκατομμύρια μέσα στα επόμενα 20 χρόνια.

Η διάλυση της ιατροφαρμακευτικής, νοσηλευτικής και προνοιακής υποδομής του ελληνικού κράτους κάτω από τις επιταγές της τρόικας είναι απολύτως σίγουρο ότι θα επιδεινώσουν δραματικά την φυσική κίνηση του πληθυσμού σε πρωτόγνωρο βαθμό. Αν αυτό συνδυαστεί με την δραματική πτώση των συνθηκών διαβίωσης και βιοπορισμού ιδίως των νέων, τότε είναι σίγουρο ότι οι επόμενες γενιές των ελλήνων δεν πρόκειται ποτέ να γεννηθούν. Αν επίσης στην συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού προσθέσουμε και την διαφαινόμενη μετανάστευση των νέων κυρίως με ρυθμούς που φαίνεται να κινούνται κατ’ ελάχιστο ανάμεσα στις 15 με 20 χιλιάδες κατ’ έτος, τότε το άμεσο μέλλον φαίνεται ακόμη πιο ζοφερό.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να μιλάμε απλά για πολιτικές ταξικές και ταξικής εκμετάλλευσης που επιβάλλονται στην χώρα. Πρόκειται για ένα ολόκληρο σύστημα πολιτικών με στόχο τον εξανδραποδισμό ολόκληρου του πληθυσμού. Αν η μέση ηλικία της ελληνικής κοινωνίας ανεβαίνει χρόνο με το χρόνο, με την βάση της ηλικιακής πυραμίδας να συρρικνώνεται μέχρι εξαφανίσεως, τότε ποιος θα μείνει για να υπερασπιστεί αυτόν τον τόπο; Ποιος θα έχει μείνει για να τον αποκαλεί πατρίδα και να τον διεκδικεί για τα παιδιά του; Ποιος; Ο παππούς και η γιαγιά;

Σε ολόκληρη την χώρα θα συμβεί ότι συνέβη και με τον αγροτικό πληθυσμό. Όταν οδήγησαν τον αγροτικό πληθυσμό να είναι μέσης ηλικίας 65 ετών, τότε θεώρησαν ότι είχαν το ελεύθερο να ανασκολοπίσουν ολόκληρη την ύπαιθρο και να την μετατρέψουν σε αντικείμενο κερδοσκοπίας της αγοράς ακινήτων. Ποιον θα φοβηθούν όταν έχουν να αντιμετωπίσουν 65ρηδες; Ποιον θα φοβηθούν όταν δεν θα υπάρχουν πια νέοι να υπερασπιστούν το παρών και το μέλλον αυτού του τόπου;

Δημήτρης Καζάκης

Read More

Ελληνικές Εκλογές: Αδιέξοδο

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, τον τελευταίο καιρό, είναι το απόλυτο αδιέξοδο. Οι Έλληνες έχουν εγκλωβιστεί από ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, διαπλεκόμενο με ξένες μυστικές υπηρεσίες και συμφέροντα και ολοκληρωτικά υποταγμένο. Οι επερχόμενες εκλογές της 6^ης Μαΐου είναι η προσπάθεια ολικής επικράτησης των δυνάμεων που θέλουν να τελειώσουν την Ελλάδα!

Το πολιτικό σύστημα φρόντισε να διασπαστεί σε δήθεν «νέα» και «ανεξάρτητα» κόμματα τα οποία την επομένη των εκλογών θα επιστρέψουν στην «μήτρα» με αφορμή το ψευδοδίλλημα της ακυβερνησίας και του χάους! Μιλώ συγκεκριμένα για τα δύο «μεγάλα» κόμματα το ΠΑΣΟΚ και την ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κυρίως αλλά και με την «αριστερά» να συμπράττει! 

Έτσι εξαπατώντας άλλη μια φορά τον ελληνικό λαό, θα προσπαθήσουν να κλέψουν την ψήφο του, συνεχίζοντας έτσι την πολιτική που επιβάλλουν ξένα κέντρα, η ΕΕ και το Διεθνές νομισματικό ταμείο εις βάρος της Ελλάδος!

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ του Φώτη Κουβέλη είναι το δίδυμο κόμμα του ΠΑΣΟΚ με πλήθος πρώην στελεχών του. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θα είναι το τρίτο κόμμα αν χρειαστεί σε μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Αν τα εκλογικά ποσοστά των τριών δεν φτάσουν για σχηματισμό κυβέρνησης, τότε ο τέταρτος πόλος θα είναι το κόμμα του Πάνου Καμμένου, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ το οποίο κατά κύριο λόγο προέρχεται από τα «σπλάχνο» της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Πολλοί ίσως διαφωνήσουν με την άποψή μου αυτή λόγω των δηλώσεων Καμμένου πως ούτε νεκρός δεν θα συνεργαζόταν με τον Αντώνη Σαμαρά αλλά επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι ο Π. Καμμένος δεν είναι νέος στην πολιτική σκηνή. Είναι παλαιός πολιτικός, βγαλμένος από τα σπλάχνα της ΟΝΝΕΔ και έχει εμπειρία στις μεθόδους προσέλκυσης ψηφοφόρων. Ακόμη όμως και στην περίπτωση που αρνηθεί ο ίδιος συνεργασία κανείς δεν εγγυάται ότι θα πράξουν το ίδιο και οι βουλευτές του. Άλλωστε η αντιμνημονιακή ρητορεία χρησιμοποιήθηκε και από τον Σαμαρά ο οποίος με την ίδια ευκολία πέρασε στην αντίπερα όχθη.

Όσον αφορά το ΛΑΟΣ αν καταφέρει να μπεί στην Βουλή τότε είναι πολύ πιθανό να συμπράξει με την ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ όπως άλλωστε και τα μεγαλοστελέχη του Βορίδης και Γεωργιάδης.

Ο μόνος χώρος ο οποίος δηλώνει «απέναντι» στα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, δηλαδή το Μνημόνιο και όσα απορρέουν από αυτό, είναι ο χώρος της Αριστεράς. Ωστόσο και εδώ υπάρχει μεγάλη δόση υποκρισίας. Ενώ κόπτονται για την σωτηρία της χώρας από την ΕΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εντούτοις δεν αγγίζουν ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας- ιστορίας, αυτό της λαθρομετανάστευσης και της εισβολής εκατομμυρίων εποίκων. Επιπλέον στους κόλπους τους φιλοξενούν φιγούρες οι οποίες μόνο για την φιλοπατρία τους δεν φημίζονται όπως πχ. ο εθνομηδενιστής Τατσόπουλος υποψίφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ, ή η συντρόφισσα Μαρία (Ρεπούση) του Κουβέλη!

Αυτές οι επιλογές τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς έδωσαν γόνιμο έδαφος για την μεγάλη άνοδο της ακροδεξιάς η οποία βλέπει τα ποσοστά της να αυξάνονται γεωμετρικά στηριζόμενη κυρίως σε αυτό που οι άλλοι αποφεύγουν, στην λαθρομετανάστευση. Μια ακροδεξιά όμως που οι φιλογερμανικές της καταβολές δεν προϋποθέτουν ανεξάρτητη πολιτική!

Δυστυχώς για τους Έλληνες η ψήφος της 6^ης Μαΐου θα είναι «το μη χείρον βέλτιστον»!

πηγή: http://greeceandworld.blogspot.com/2012/04/greek-hellenic-elections-dead-end.html

Read More

Απάντηση στο Γερμανικό υπουργείο των Εξωτερικών

Ευτυχώς δεν είναι οι Γερμανοί αυτοί που αποφασίζουν για τις πολεμικές αποζημιώσεις!

Το Γερμανικό υπουργείο των εξωτερικών σε χθεσινή του ανακοίνωση υπογράμμισε ότι οι πολεμικές αποζημιώσεις προς την Ελλάδα δεν αποτελούν πλέον υποχρέωση για την Γερμανία. Πως οι Γερμανοί αναγνωρίζουν τις ευθύνες τους για τις βαρβαρότητες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά στα πλαίσια της επί δεκαετιών συνεργασίας των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τίθεται πλέον ζήτημα πολεμικών αποζημιώσεων.

Αυτή είναι σαφέστατα μια δήλωση μέσα στα ηγεμονικά πλαίσια που κινείται η Γερμανία. Είναι μια δήλωση έπαρσης, μια ύβρις όπως θα λέγαμε πιο σωστά. Και η ύβρις πάντα τιμωρείται.

Ευτυχώς λοιπόν για όλους εμάς η Γερμανία δεν είναι η αρμόδια για να αποφασίσει για την τύχη των πολεμικών αποζημιώσεων.

Εάν για οποιοδήποτε λόγο αρνείται να αποζημιώσει την Ελλάδα (η οποία είναι η μόνη χώρα η οποία δεν αποζημιώθηκε από τους Γερμανούς) τότε αρμόδια είναι τα διεθνή δικαστήρια καθώς οι πολεμικές αποζημιώσεις έχουν καθοριστεί με ακρίβεια τόσο από την Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων το 1946 όσο και από την Συνθήκη του Λονδίνου το 1953 (27 Φεβρουαρίου).

Και αν την στιγμή αυτή το 4^ο Ράιχ ελέγχει τις δικαστικές αποφάσεις, αυτό δεν θα συμβαίνει για πάντα! Και οι τόκοι θα ανεβάζουν το ποσό! 

Να θυμίσουμε ότι οι πολεμικές αποζημιώσεις δεν παραγράφονται!

Και είναι πολύ πιθανό η σημερινή ηγεσία της Γερμανίας, όταν θα αποδοθούν οι αποζημιώσεις, να βρίσκεται στην φυλακή για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και την μεγάλη γενοκτονία των Ελλήνων (αλλά και των Ισπανών, Πορτογάλων, Ιρλανδών και κατά πάσα πιθανότητα των Γερμανών) η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη.

Και βέβαια η άρνηση των Γερμανών να «τιμήσουν» τις υπογραφές τους δίνει το αντίστοιχο δικαίωμα στους Έλληνες να μην «τιμήσουν» τις δικές τους (βλ. Δανειακή Σύμβαση).

Να θυμίσουμε ότι το 2010 η Γερμανία αποζημίωσε την Γαλλία και το Βέλγιο για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο!

Πόσες δεκαετίες πέρασαν «φίλοι» και «σύμμαχοι» Γερμανοί;

Όσο για την Ελλάδα, αυτή απαίτησε τις αποζημιώσεις διαδοχικά το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995 (μετά την ένωση των δύο Γερμανιών).

Το κουτόχορτο λοιπόν «φίλοι» του 4^ου Ράιχ κρατήστε το για …τον Γερμανό φορολογούμενο!

πηγή: http://greeceandworld.blogspot.com/2012/04/reply-to-german-foreign-office.html

Read More

Επιτέλους πότε οι σφαγείς πληρώνουν;

Στις 3 Φεβρουαρίου το διεθνές δικαστήριο της Χάγης απεφάνθη σχετικά με τις αποζημιώσεις των θυμάτων της γερμανικής θηριωδίας στο Δίστομο.

Τάχθηκε υπέρ των θέσεων της Γερμανίας, η οποία προσέφυγε κατά της απόφασης ιταλικού δικαστηρίου, το οποίο παραχώρησε περιουσία του γερμανικού δημοσίου στην Ιταλία, στα θύματα της γερμανικής θηριωδίας του Διστόμου, ως αποζημίωση.

Η απόφαση ήταν αναμενόμενη. Κανείς δεν τρέφει αυταπάτες πως το δικαστήριο θα καταδίκαζε τα "αφεντικά" της Ευρώπης. Απόφαση που επιβεβαιώνει των κανόνα. Δίκαιο είναι το δίκαιο του ισχυρού και στην προκειμένη περίπτωση της Γερμανίας.

Ωστόσο πολλά ρητορικά, ίσως, ερωτήματα ξεπηδούν από αυτήν την ιστορία:

1.       πότε επιτέλους ο ρόλος και η συνείδηση του δικαστή θα υπερισχύσει των συμφερόντων των ισχυρών;

2.       δημιουργεί ή όχι η ατιμωρησία πρόσφορο έδαφος για νέες τραγωδίες;

3.       ενδυναμώνει η αποδυναμώνει τον ρόλο του συγκεκριμένου δικαστηρίου η απόφαση αυτή;

4.       και επιτέλους πότε οι σφαγείς τιμωρούνται;

Όπως και να 'χει χάθηκε μια μάχη, ο πόλεμος όμως συνεχίζεται.

Read More