Σάββατο 28 Απριλίου 2012

Ελληνικές Εκλογές: Αδιέξοδο



Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, τον τελευταίο καιρό, είναι το απόλυτο αδιέξοδο. Οι Έλληνες έχουν εγκλωβιστεί από ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, διαπλεκόμενο με ξένες μυστικές υπηρεσίες και συμφέροντα και ολοκληρωτικά υποταγμένο. Οι επερχόμενες εκλογές της 6ης Μαΐου είναι η προσπάθεια ολικής επικράτησης των δυνάμεων που θέλουν να τελειώσουν την Ελλάδα!
Το πολιτικό σύστημα φρόντισε να διασπαστεί σε δήθεν «νέα» και «ανεξάρτητα» κόμματα τα οποία την επομένη των εκλογών θα επιστρέψουν στην «μήτρα» με αφορμή το ψευδοδίλλημα της ακυβερνησίας και του χάους! Μιλώ συγκεκριμένα για τα δύο «μεγάλα» κόμματα το ΠΑΣΟΚ και την ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κυρίως αλλά και με την «αριστερά» να συμπράττει! 


Έτσι εξαπατώντας άλλη μια φορά τον ελληνικό λαό, θα προσπαθήσουν να κλέψουν την ψήφο του, συνεχίζοντας έτσι την πολιτική που επιβάλλουν ξένα κέντρα, η ΕΕ και το Διεθνές νομισματικό ταμείο εις βάρος της Ελλάδος!
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ του Φώτη Κουβέλη είναι το δίδυμο κόμμα του ΠΑΣΟΚ με πλήθος πρώην στελεχών του. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θα είναι το τρίτο κόμμα αν χρειαστεί σε μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
Αν τα εκλογικά ποσοστά των τριών δεν φτάσουν για σχηματισμό κυβέρνησης, τότε ο τέταρτος πόλος θα είναι το κόμμα του Πάνου Καμμένου, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ το οποίο κατά κύριο λόγο προέρχεται από τα «σπλάχνο» της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Πολλοί ίσως διαφωνήσουν με την άποψή μου αυτή λόγω των δηλώσεων Καμμένου πως ούτε νεκρός δεν θα συνεργαζόταν με τον Αντώνη Σαμαρά αλλά επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι ο Π. Καμμένος δεν είναι νέος στην πολιτική σκηνή. Είναι παλαιός πολιτικός, βγαλμένος από τα σπλάχνα της ΟΝΝΕΔ και έχει εμπειρία στις μεθόδους προσέλκυσης ψηφοφόρων. Ακόμη όμως και στην περίπτωση που αρνηθεί ο ίδιος συνεργασία κανείς δεν εγγυάται ότι θα πράξουν το ίδιο και οι βουλευτές του. Άλλωστε η αντιμνημονιακή ρητορεία χρησιμοποιήθηκε και από τον Σαμαρά ο οποίος με την ίδια ευκολία πέρασε στην αντίπερα όχθη.
Όσον αφορά το ΛΑΟΣ αν καταφέρει να μπεί στην Βουλή τότε είναι πολύ πιθανό να συμπράξει με την ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ όπως άλλωστε και τα μεγαλοστελέχη του Βορίδης και Γεωργιάδης.
Ο μόνος χώρος ο οποίος δηλώνει «απέναντι» στα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, δηλαδή το Μνημόνιο και όσα απορρέουν από αυτό, είναι ο χώρος της Αριστεράς. Ωστόσο και εδώ υπάρχει μεγάλη δόση υποκρισίας. Ενώ κόπτονται για την σωτηρία της χώρας από την ΕΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εντούτοις δεν αγγίζουν ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας- ιστορίας, αυτό της λαθρομετανάστευσης και της εισβολής εκατομμυρίων εποίκων. Επιπλέον στους κόλπους τους φιλοξενούν φιγούρες οι οποίες μόνο για την φιλοπατρία τους δεν φημίζονται όπως πχ. ο εθνομηδενιστής Τατσόπουλος υποψίφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ, ή η συντρόφισσα Μαρία (Ρεπούση) του Κουβέλη!
Αυτές οι επιλογές τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς έδωσαν γόνιμο έδαφος για την μεγάλη άνοδο της ακροδεξιάς η οποία βλέπει τα ποσοστά της να αυξάνονται γεωμετρικά στηριζόμενη κυρίως σε αυτό που οι άλλοι αποφεύγουν, στην λαθρομετανάστευση. Μια ακροδεξιά όμως που οι φιλογερμανικές της καταβολές δεν προϋποθέτουν ανεξάρτητη πολιτική!
Δυστυχώς για τους Έλληνες η ψήφος της 6ης Μαΐου θα είναι «το μη χείρον βέλτιστον»!



Τρίτη 3 Απριλίου 2012

Απάντηση στο Γερμανικό υπουργείο των Εξωτερικών


Ευτυχώς δεν είναι οι Γερμανοί αυτοί που αποφασίζουν για τις πολεμικές αποζημιώσεις!



Το Γερμανικό υπουργείο των εξωτερικών σε χθεσινή του ανακοίνωση υπογράμμισε ότι οι πολεμικές αποζημιώσεις προς την Ελλάδα δεν αποτελούν πλέον υποχρέωση για την Γερμανία. Πως οι Γερμανοί αναγνωρίζουν τις ευθύνες τους για τις βαρβαρότητες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά στα πλαίσια της επί δεκαετιών συνεργασίας των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τίθεται πλέον ζήτημα πολεμικών αποζημιώσεων.

Αυτή είναι σαφέστατα μια δήλωση μέσα στα ηγεμονικά πλαίσια που κινείται η Γερμανία. Είναι μια δήλωση έπαρσης, μια ύβρις όπως θα λέγαμε πιο σωστά. Και η ύβρις πάντα τιμωρείται.

Ευτυχώς λοιπόν για όλους εμάς η Γερμανία δεν είναι η αρμόδια για να αποφασίσει για την τύχη των πολεμικών αποζημιώσεων.



Εάν για οποιοδήποτε λόγο αρνείται να αποζημιώσει την Ελλάδα (η οποία είναι η μόνη χώρα η οποία δεν αποζημιώθηκε από τους Γερμανούς) τότε αρμόδια είναι τα διεθνή δικαστήρια καθώς οι πολεμικές αποζημιώσεις έχουν καθοριστεί με ακρίβεια τόσο από την Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων το 1946 όσο και από την Συνθήκη του Λονδίνου το 1953 (27 Φεβρουαρίου).

Και αν την στιγμή αυτή το 4ο Ράιχ ελέγχει τις δικαστικές αποφάσεις, αυτό δεν θα συμβαίνει για πάντα! Και οι τόκοι θα ανεβάζουν το ποσό! 

Να θυμίσουμε ότι οι πολεμικές αποζημιώσεις δεν παραγράφονται!

Και είναι πολύ πιθανό η σημερινή ηγεσία της Γερμανίας, όταν θα αποδοθούν οι αποζημιώσεις, να βρίσκεται στην φυλακή για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και την μεγάλη γενοκτονία των Ελλήνων (αλλά και των Ισπανών, Πορτογάλων, Ιρλανδών και κατά πάσα πιθανότητα των Γερμανών) η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη.

Και βέβαια η άρνηση των Γερμανών να «τιμήσουν» τις υπογραφές τους δίνει το αντίστοιχο δικαίωμα στους Έλληνες να μην «τιμήσουν» τις δικές τους (βλ. Δανειακή Σύμβαση).


Πόσες δεκαετίες πέρασαν «φίλοι» και «σύμμαχοι» Γερμανοί;

Όσο για την Ελλάδα, αυτή απαίτησε τις αποζημιώσεις διαδοχικά το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995 (μετά την ένωση των δύο Γερμανιών).

Το κουτόχορτο λοιπόν «φίλοι» του 4ου Ράιχ κρατήστε το για …τον Γερμανό φορολογούμενο!




Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012

Επιτέλους πότε οι σφαγείς πληρώνουν;



Στις 3 Φεβρουαρίου το διεθνές δικαστήριο της Χάγης απεφάνθη σχετικά με τις αποζημιώσεις των θυμάτων της γερμανικής θηριωδίας στο Δίστομο.
Τάχθηκε υπέρ των θέσεων της Γερμανίας, η οποία προσέφυγε κατά της απόφασης ιταλικού δικαστηρίου, το οποίο παραχώρησε περιουσία του γερμανικού δημοσίου στην Ιταλία, στα θύματα της γερμανικής θηριωδίας του Διστόμου, ως αποζημίωση.

Η απόφαση ήταν αναμενόμενη. Κανείς δεν τρέφει αυταπάτες πως το δικαστήριο θα καταδίκαζε τα "αφεντικά" της Ευρώπης. Απόφαση που επιβεβαιώνει των κανόνα. Δίκαιο είναι το δίκαιο του ισχυρού και στην προκειμένη περίπτωση της Γερμανίας.
Ωστόσο πολλά ρητορικά, ίσως, ερωτήματα ξεπηδούν από αυτήν την ιστορία:

1.       πότε επιτέλους ο ρόλος και η συνείδηση του δικαστή θα υπερισχύσει των συμφερόντων των ισχυρών;
2.       δημιουργεί ή όχι η ατιμωρησία πρόσφορο έδαφος για νέες τραγωδίες;
3.       ενδυναμώνει η αποδυναμώνει τον ρόλο του συγκεκριμένου δικαστηρίου η απόφαση αυτή;
4.       και επιτέλους πότε οι σφαγείς τιμωρούνται;

Όπως και να 'χει χάθηκε μια μάχη, ο πόλεμος όμως συνεχίζεται.

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011

Πολιτικές χούντες



Χάρη στα παιχνίδια με τους εκβιασμούς περί χρεοκοπίας και το φόβο του χάους, δυο πρώην τραπεζίτες, ο Λουκάς Παπαδήμος και ο Μάριο Μόντι, ανέλαβαν πρόσφατα την εξουσία σε Αθήνα και Ρώμη. Δεν πρόκειται για απολιτικούς τεχνοκράτες, αλλά για ανθρώπους της δεξιάς, μέλη της Τριμερούς Επιτροπής, γνωστής για τις καταγγελίες που έχει εκφράσει περί υπερβολικής δημοκρατίας στις δυτικές κοινωνίες.

Τον περασμένο Νοέμβριο, το γαλλογεμανικό « διευθυντήριο » της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο– η « τρόικα » - εκδήλωσαν την οργή τους μόλις ο έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στη χώρα του. Κάτι τέτοιο διακύβευε, κατά τη γνώμη τους, τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί λίγες ημέρες νωρίτερα και προέβλεπε μια ακόμα πιο σκληρή οικονομική πολιτική από αυτή που έχει ήδη γονατίσει την Ελλάδα. Ο Παπανδρέου, έχοντας κληθεί στις Κάννες εν μέσω δυο συνεδριάσεων μιας συνόδου κορυφής στην οποία δεν μετείχε η χώρα του, πολύ μικρή γαρ, καταδικασμένος σε αναμονή, δεχόμενος δημόσια τις επιπλήξεις της Ανγκέλα Μέρκελ και του Νικολά Σαρκοζί, οι οποίοι, ωστόσο, είναι συνυπεύθυνοι για την επιδείνωση της κρίσης, αναγκάστηκε να πάρει πίσω το δημοψήφισμα και να παραιτηθεί. Ο διάδοχός του, πρώην αντιπρόεδρος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας, επέλεξε να διευρύνει πάραυτα την κυβέρνηση των Αθηνών με ένα κόμμα της άκρας δεξιάς, η οποία είχε αποκλειστεί από την εξουσία μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών το 1974. Χωρίς αυτό να συγκινήσει ιδιαιτέρως την « τρόικα ».
Υποτίθεται ότι το ευρωπαϊκό όραμα θα εξασφάλιζε την ευημερία, θα ενδυνάμωνε τη δημοκρατία στα κράτη που άλλοτε τα κυβερνούσαν στρατιωτικές χούντες (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία), και θα κατεύναζε τους « εθνικισμούς, τις γενεσιουργές αιτίες των πολέμων ». Ωστόσο, υλοποιεί το ακριβώς αντίθετο : ενισχύει την εξόντωση, μετατρέπει τις κυβερνήσεις σε μαριονέτες των αγορών και αναμοχλεύει τις έριδες μεταξύ των λαών της Γηραιάς Ηπείρου. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε σκλάβοι της Γερμανίας », λέει αγανακτισμένος ένας νεαρός Ισπανός ο οποίος δεν θέλει να ξενιτευτεί στο Βερολίνο ή στο Αμβούργο προκειμένου να βρει δουλειά. Οι Ιταλοί σοκαρίστηκαν κυρίως με την αλαζονεία του γάλλου προέδρου και αναρωτήθηκαν, δικαίως, ποια ακριβώς ιδιότητα θα μπορούσε να τη δικαιολογήσει. Ορισμένοι Ελληνες δε, καταγγέλλουν ότι η πατρίδα τους έχει πέσει στα χέρια « κατοχικών δυνάμεων ». Κάποιες γελοιογραφίες μάλιστα αναπαριστάνουν τη γερμανίδα καγκελάριο ως ναζί...
Τηρουμένων, πάντως, των αναλογιών, τα πρόσφατα γεγονότα στην Αθήνα θα μπορούσαν να θυμίσουν το καλοκαίρι του 1968 στην Τσεχοσλοβακία, τη συντριβή της « Ανοιξης της Πράγας » και την αποπομπή του κομμουνιστή ηγέτη Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ. Η « τρόικα », η οποία έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε προτεκτοράτο, έπαιξε το ρόλο που είχε διαδραματίσει στο παρελθόν το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Ο δε Παπαντρέου το ρόλο ενός Ντούμπτσεκ που δεν θα τολμούσε ποτέ να προβάλλει αντίσταση. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με την εφαρμογή του δόγματος της « περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας », η οποία, οφείλουμε ωστόσο να παραδεχτούμε, έχει λιγότερο δολοφονικό χαρακτήρα όταν τις παραμέτρους της τις υπαγορεύουν τρεις οίκοι αξιολόγησης, από ό,τι όταν πραγματοποιούν περιπολίες στα σύνορα τα σοβιετικά τανκς.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΔΝΤ, αφού συνέτριψαν την Ελλάδα και ποδοπάτησαν την Ιταλία, τώρα στρέφουν το βλέμμα τους στην Ουγγαρία και στην Ισπανία.

πηγή:

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011

Η λύση στην κρίση χρέους: 1 ΔΡΧ = 1000 ευρώ


H “ελληνική κρίση” έχει πολλές κρυφές πτυχές τις οποίες εντέχνως όσοι, λιγοστοί, πολιτικοί αξιωματούχοι γνωρίζουν έχουν κρατήσει στη σκιά, εμποδίζοντας τη Βουλή και τον ελληνικό λαό να τις πληροφορηθεί. Κάποιες από αυτές αφορούν στη διαπραγματευτική δύναμη της Ελλάδας απέναντι στην Τρόικα και τους ιδιώτες δανειστές της. 
Στο πρώτο τμήμα της τρέχουσας σειράς άρθρων αποκάλυψης των μεγαλύτερων μυστικών της ελληνικής κρίσης αναφέρθηκα στο δίκαιο που διέπει τα ελληνικά ομόλογα, ένα θέμα το οποίο είχα αναδείξει με το άρθρο “Το κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας για το χρέος της” από τον Ιούλιο του 2010 (βρίσκεται στο βιβλίο “Υπόθεση Ελληνική Κρίση, Περίεργες Συμπτώσεις” εκδόσεις Λιβάνη), παρουσιάζοντας μία σειρά σχετικών με το θέμα εκθέσεων κορυφαίων πανεπιστημίων και νομικών εταιριών.
Οι αποκαλύψεις στο συγκεκριμένο άρθρο προκάλεσαν αίσθηση αλλά δεν ήταν παρά δεκαπέντε μήνες αργότερα που το θέμα έλαβε μεγάλες διαστάσεις, όταν σε μία σειρά άρθρων και δημοσιεύσεων στο XrimaNews.gr παρουσιάστηκαν στοιχεία που υποδείκνυαν πως η ελληνική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει στη μετατροπή του δικαίου που ρυθμίζει τα ελληνικά ομόλογα από το ελληνικό στο αγγλικό, ως αντάλλαγμα για την εξασφάλιση του PSI+ που περιλαμβάνει κούρεμα τμήματος του ελληνικού χρέους κατά 50%.
Στην έκκληση μου για βοήθεια στην ενημέρωση της Βουλής για το τί θα σήμαινε μία τέτοια παραχώρηση προς τους δανειστές για την Ελλάδα, ανταποκρίθηκε, πρώτος, ο ανεξάρτητος βουλευτής κύριος Παναγιώτης Κουρουμπλής (πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τον οποίο διέγραψε ο κύριος Παπανδρέου όταν αρνήθηκε να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο), ο οποίος και κατέθεσε στη Βουλή στις 07 Νοεμβρίου την πρώτη σχετική επίκαιρη ερώτηση στον υπουργό Οικονομικών κύριο Ευάγγελο Βενιζέλο (δεν έχει δοθεί ακόμη απάντηση). Ακολούθησαν δύο ακόμη σχετικές επίκαιρες ερωτήσεις, η μία εξ αυτών στον Πρωθυπουργό, κ. Λουκά Παπαδήμο, από τον πρόεδρο του Συνασπισμού κ. Τσίπρα ενώ στη συνέχεια στο θέμα αναφέρθηκε στην ομιλία του στη Βουλή ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Ι.Μουρμούρας.
Στο τρέχον άρθρο, θα αναδειχθεί μία νέα διάσταση του θέματος η οποία έχει να κάνει με τη δυνατότητα της Ελλάδας, αν εγκαταλειφθεί από τους εταίρους της και επιστρέψει στη δραχμή, να πληρώσει, τουλάχιστον, τα 206 δις ευρώ κρατικού χρέους που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών με 206 εκ. δραχμές ή ακόμη και τα 330 δις ευρώ ομολόγων που διέπονται από το ελληνικό δίκαιο με 330 εκ δραχμές.
Ας δούμε πώς μπορεί νομικά να γίνει αυτό με τη βοήθεια διεθνών εκθέσεων και ενός ειδικού δικηγόρου από τη Βρετανία, συνεταίρου διεθνούς εταιρίας στην Ελβετία και δικηγόρου τόσο στη Νέα Υόρκη όσο και στο Παρίσι, ο οποίος έχει εκπονήσει μελέτες για την ευρωζώνη και το δίκαιο των ομολόγων των κρατών μελών της για περισσότερο από δέκα χρόνια, ενώ πρόσφατα ασχολείται εκτενώς με την περίπτωση της Ελλάδας.
Όταν η Ελλάδα εκδίδει ένα ομόλογο σε ευρώ διεπόμενο από το ελληνικό δίκαιο, το ομόλογο εκδίδεται στο νόμιμο νόμισμα της Ελλάδας τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Δηλαδή, εφόσον το νόμιμο νόμισμα της Ελλάδας είναι το ευρώ, όσον αφορά στο ελληνικό δίκαιο αυτό θα είναι και το νόμισμα του ομολόγου (και το ομόλογο αυτό θα είναι πληρωτέο στην Αθήνα).
Αν, ωστόσο, η Ελλάδα για κάποιο λόγο αποχωρούσε από την ευρωζώνη και ξεκινούσε την έκδοση της δραχμής, τότε θα υποχρεούνταν να καθορίσει μέσω του Κοινοβουλίου, με νόμο, την ισοτιμία της νέας δραχμής με το ευρώ και αμέσως μετά για τα ελληνικά δικαστήρια το νόμισμα στο οποίο θα ήταν πληρωτέα τα ομόλογα κάτω από το ελληνικό δίκαιο θα ήταν η νέα αυτή δραχμή και όχι πλέον το ευρώ, αφού η νέα δραχμή θα ήταν το νόμιμο νόμισμα της χώρας. Η ισοτιμία που θα όριζε η ελληνική Βουλή θα ίσχυε τόσο για την αποπληρωμή των ομολόγων που διέπονται από το ελληνικό δίκαιο, τα οποία είναι σήμερα ύψους 330 δις ευρώ, όσο και σε κάθε άλλη οικονομική δραστηριότητα που θα συμπεριλάμβανε τη χρήση της δραχμής, εντός και εκτός Ελλάδας.
Έτσι, η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα με βάση το νόμο, να υιοθετήσει, αν το επιθυμεί, μία υποχρεωτική για όλους, πολίτες, δανειστές, Τρόικα, κλπ ισοτιμία, για παράδειγμα, 1 ΔΡΧ=1000 ΕΥΡΩ, κάνοντας δηλαδή ανατίμηση και όχι υποτίμηση του νομίσματος της. Σε αυτήν την περίπτωση θα μπορούσε να πληρώσει το σύνολο του χρέους που διέπεται από το ελληνικό δίκαιο σε νέες δραχμές, δηλαδή να καταβάλει 330 εκ δραχμές για να αποπληρώσει χρέος ύψους 330 δις ευρώ. Έτσι, θα έμεναν μόνο τα 35 δις ευρώ σε ομόλογα που διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, τα οποία και θα αποτελούσαν χρέος λιγότερο από το 15% του ελληνικού ΑΕΠ.
Αυτό ακριβώς έπραξε η Γαλλία χωρίς νομικό πρόβλημα το 1960 με τη δημιουργία του νέου φράγκου με ισοτιμία 1 νέο φράγκο = 100 παλιά φράγκα. Το ίδιο έκαναν και η Γερμανία και η Αυστρία μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο στόχος είναι να μειωθεί ένα χρέος το οποίο έχει γίνει επαχθές ώστε να μπορέσει η ζωή να συνεχιστεί και να προστατευτεί και όχι να απειληθεί ή να τελειώσει.
“Τα νέα νομίσματα έχουν εκδοθεί χωρίς μεγάλες νομικές προκλήσεις κατά τη διάρκεια της ιστορίας” αναφέρει ο ειδικός στο θέμα δικηγόρος στους Financial Times , προσθέτοντας ότι αν οι ομολογιούχοι ελληνικών ομολόγων που ρυθμίζονται από το ελληνικό δίκαιο (το 90% του χρέους, δηλαδή 330 δις ευρώ, υπάγεται σε αυτήν την κατηγορία παρά το Μνημόνιο καθώς αυτό δεν έχει περάσει απ' τη Βουλή – Με τους πιο επιφυλακτικούς υπολογισμούς και αν δε συμπεριλάβουμε τα ομόλογα της Τρόικας και της ΕΚΤ, τουλάχιστον 206 δις ευρώ ομολόγων ρυθμίζονται από το ελληνικό δίκαιο) προσπαθήσουν να καταθέσουν αγωγή εναντίον της Ελλάδας υποστηρίζοντας ότι η ισοτιμία είναι άδικη, τα ελληνικά δικαστήρια δε θα έχουν άλλη επιλογή από το να εφαρμόσουν το δίκαιο της Ελλάδας και να απορρίψουν το αίτημα των ομολογιούχων δικαιώνοντας τη χώρα.
Μα και αν ακόμη οι ομολογιούχοι επιχειρήσουν να καταθέσουν αγωγή εναντίον της Ελλάδας σε διεθνή δικαστήρια “πέρα από το θέμα της δικαιοδοσίας (το οποίο μάλλον δε θα ξεπεράσουν) θα βρεθούν αντιμέτωποι με πολύ καλά τεκμηριωμένες νομολογίες για τα ομόλογα της Σερβίας και της Βραζιλίας μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο” αναφέρει στους Financial Times ο ειδικός δικηγόρος.
Αφού η Ελλάδα πληρώσει τους δανειστές της και αποτάξει τα δεσμά του χρέους της, θα μπορούσε να επιτρέψει την ελεύθερη διακύμανση της δραχμής έναντι των υπολοίπων νομισμάτων κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα την υποτίμηση της, με στόχο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας.
Δεν πρέπει κανείς να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι τα παραπάνω αποτελούν μία πρόχειρη προσέγγιση ενός πολύ σημαντικού ζητήματος. Υπάρχουν μελέτες κορυφαίων πανεπιστημίων και νομικών εταιριών που επιβεβαιώνουν την ισχύ όσον αναφέρονται εδώ και οι οποίες είναι στη διάθεση όποιου βουλευτή ή δημοσιογράφου θέλει να βοηθήσει στην ανάδειξη του θέματος. Ωστόσο, δεν πρέπει κανείς να κάνει το λάθος να θεωρήσει πως όλα τα παραπάνω είναι εύκολα στην υλοποίηση τους και δε θα είχαν πολύ σοβαρές συνέπειες για την Ελλάδα.
Έτσι, αυτό που, πρωταρχικώς, πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι η Ελλάδα έχει στα χέρια της μία σειρά πλεονεκτημάτων και επιλογών εξαιτίας του γεγονότος πως το δίκαιο του 90% των κρατικών ομολόγων είναι το ελληνικό και όσο δεν παραχωρεί αυτό το νομικό της πλεονέκτημα και δεν αποδέχεται τη μετατροπή του δικαίου στο αγγλικό δε μπορεί κανείς, ούτε η Τρόικα ούτε οι δανειστές της να την εκβιάσουν ουσιαστικά, γιατί είναι η ίδια που είναι 100% νομικά καλυμμένη και οι υπόλοιποι που είναι απολύτως ακάλυπτοι.
Η νομική διάσταση της ελληνικής κρίσης φανερώνει πως οι Έλληνες αξιωματούχοι απέκρυψαν την αλήθεια από τη Βουλή και τον ελληνικό λαό και ποτέ δεν τους γνωστοποίησαν τα πραγματικά νομικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας και το γεγονός πως στην πραγματικότητα δε μπορεί κανείς να την εκβιάσει για τίποτα, παρά μόνο να επιχειρήσει να συνεργαστεί μαζί της. Και όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα, ό,τι ισχύει για την Ελλάδα ισχύει σε μεγάλο βαθμό και για την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία κλπ δημιουργώντας ένα σκηνικό τρόμου τόσο για τις ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν δανείσει περί τα 9 τρις στις χώρες της Ευρωζώνης όσο και για τις αμερικανικές τράπεζες που έχουν ασφαλίσει αυτό το χρέος.
Αν, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση παραχωρήσει το δίκαιο των ελληνικών ομολόγων στους τραπεζίτες για να πετύχει τη συμφωνία του PSI+ ή αν με οποιοδήποτε άλλο τρόπο επιτρέψει τη μετατροπή του δικαίου των ομολόγων από το ελληνικό στο αγγλικό, θα έχει στερήσει από την Ελλάδα το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό της χαρτί και το μοναδικό νομικό πλεονέκτημα το οποίο θα μπορούσε να τη σώσει στην περίπτωση που δει τους εταίρους της να την εγκαταλείπουν.
(Με πληροφορίες από τους Financial Times - Ο ειδικός στο θέμα δικηγόρος είναι ο: By Gilles Thieffry, Solicitor (England and Wales), Member of the New York bar, Avocat au Barreau de Paris, and Partner at GTLaw, Geneva)
Πάνος Παναγιώτου
Επικεφαλής χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής
XrimaNews.gr, GSTA Ltd, WTAEC Ltd

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More